кажуць, што калі закрываюцца адны дзверы, то недзе абавязкова адкрыюцца другія... а калі і яны не тое, не варыянт... трэба шукаць наступныя!
рухацца, шукаць-шукаць-шукаць, не спыняцца, не здавацца! і так кожны раз! не бойся памыляцца! не бойся нічога!
а чаго баяцца та?

схадзіла ўчора ў кіно на новы фільм з удзелам Даніеля Рэдкліффа, ну вельмі хацелася паглядзець на яго ў іншым амплуа.
ну што ж, па-першае, я 100% трусіха, бо ўвесь фільм я затыкала вушы і заплюшчвала вочы, скорчвалася і старалася не глядзець на экран))) гэта была ўмора! асабліва, калі праз рады два сядзела малое дзіця і казала: "нічога страшнага няма... чаго тут баяцца???"

па-другое, сюжэт... мне падалося занадта недаробленая гісторыя. галоўны герой мучаецца мінулым, не можа ніяк прыйсці ў сябе пасля смерці каханай, хаця прайшло ўжо 4 гады... не знаходзіць нават суцяшэння ў сваім малым сыне. гэта ўсё можна адсачыць, калі скрозь асноўны сюжэт узнікаюць малюнкі з жыцця галоўнага героя. і вось, як заўсёды, яго адсылаюць у богам забытае мястэчка, каб вырашыць неадкладную справу (нечым нагадала "Сонную лагчыну"). мястэчка тыповае для такіх фільмаў, туманная, шэрае, з непрыветлівымі жыхарамі, з іх тайнамі і страхамі... прычым, вельмі ж ужо яўна была непрыязнь да новага прыезжага. і гэта таксама было вельмі хутка разыграна! мне не хапала інтрыгі менавіта ў гэтых адносінах, а занадта зацягнутым было ўсё астатняе, зхвязанае з прывідам жанчыны ў чорным.

па-трэцяе, стандарныя для такіх фільмаў прыёмы: жудкі крык прывіда, нечаканае з'яўленне з розных закуткоў, на прыклад, у адлюстраванні акна ці адлюстраванне ў люстэрцы ці за спіной героя і г.д.
ну і канешна ўсё адбываецца ў закінутым маёнтку, дзе адбылася трагедыя, смерць і цяпер прывід помсціць...


і тыр і пыр... усё астатняе можна дадумаць самім і не памылецеся.

як мне падаецца, фільм можа ўвайсці ў 10-ку падобных, але не больш.

за што можна любіць маю работу, дык за кніжныя навінкі... вось пару тыдняў таму нарвалася на вельмі цікавую, арэгінальную кнігу, кнігу на аснове ЖЖ, такога яшчэ не было??? ну я дакладна не бачыла)))


дзякуючы прафісійнай дзейнасці аўтара, кніга мае выдатны ілюстрацыйны матэрыял. здымкі сапраўды шыкоўныя, але... мне не зусім зразумела сэнсавая нагрузка кнігі, хутчэй гэта самапіяр, выдатная магчымасць зацікавіць людзей незвычайнай падачай такой звычайнай на наш час рэчы - ЖЖ ну і адпаведна сваёй творчасці. мастацкае напаўненне выдатнае!

( photos )
прагартаўшы кнігу склалася адчуванне, быццам бы дакранулася да чужога ЖЖ, гэта неяк... нязвыкла!!! бо як можна дакрануцца да чагосьці нематэрыяльнага???!!! аказваецца можна!!!

гэты радок з песні гурта Alai Oli "Фрида" я напявала не задумваючыся, проста ён вельмі добра "ўбіваўся" ў галаву і як заеўшая пласцінка мог круціцца суткамі...

а тут у нядзелю давялося паглядзець фільм "Frida" з Сальмай Хайек у галоўнай ролі

адразу скажу, што фільм уразіў, і не столькі сам фільм, як нейкі мастацкі твор, а асоба пра якую ён распавядаў! Фрыда, Фрыда Кало неверагодна, яе карціны, жыццё... як гэта змагацца? усё жыццё, змагацца спачатку за здароўе, перамагаць хваробы, затым за чалавека, за ідэі, перакананні... як гэта быць такім моцным чалавекам?
а яе карціны, гэта адкрыццё, гэта адзінота і боль, іронія!

люблю я кніжныя ілюстрацыя. памятаю, што ў дзяцінстве не брала кнігу, калі там не было карцінак ці карцінкі, якія мне не падабаліся. бацькі заўсёды папракалі, што трэба чытаць усё, а не карцінкі глядзець.
і нават зараз, я люблю, каб кнігі былі з ілюстрацымі, магчыма не ў самой кнізе, дастаткова цікавай замалёўкі на вокладцы!
як напрыклад

а калі гартаючы старонкі нарываешся на такія радасці


дык вось да чаго я хілю...
ёсць такая мара ў мяне рабіць невялікія тэматычныя замалёўкі, ці то кніжныя ці якія іншыя, гэта дзіка цікава для мяне... проста з дзяцінства!!!

учарашняя прэмія "Oskar" мяне крыху засмуціла... яно і зразумела - я трымала пальцы за Скарсэзэ, за яго фільм "Hugo". фільм "The Artist", які ўзяў дзве галоўныя намінацыі "Лепшая акцёр" і "Лепшы фільм", я не глядзела пакуль, таму сказаць нічога не магу, магчыма яно таго і варта!!!


прабягуся па таму, ( што найбольш запомнілася: )

дзякуючы ўчарашняй цырымоніі ў мяне з'явіўся цэлы спіс фільмаў, якія б хацелася перагледзіць!

са свайго вопыту ня простых стасункаў са сваімі бацькамі, як мне падаецца, я шмат вынесла карыснага і шмат чаму яшчэ мушу навучыцца!
бацькоў не быліраюць, калі штосьці не так як вам трэба - варта падумаць "у чым ці кім прычына?"
не трэба адразу кідацца ў крайнасць і роспач - я адзін, мяне не разумець самыя родныя мне людзі! трэба паглядзець у чым прырода такіх адносін!!!
а самае цяжкое, калі ўжо непаразуменні, узаемныя папрокі сталі асновай вашых стасункаў - трэба навучыцца, пераадоліць сябе і навучыцца жыць у міры! бацькі ў нас адны і яны любяць нас, як бы там не было, проста па характару ці поглядах яны могуць "адставаць" ад нас, не так хутка і 100% успрымаць інавацыі і новыя плыні!!!

я вызначыла для сябе пэўныя правілы:
ПРАВІЛА 1. калі бацькі не прымаюць мае погляды - не трэба лезьці на ражон, па тысячы раз словамі дабівацца ад іх нейкага адабрэння. словы нішто - дзеянні ўсё! трэба на справе даказаць, што я мела рацыі, яны памыліліся, калі ж апынецца, наадварот, то прызнаць перад імі сваю памылку, прааналізаць "што ж сарвалася і пайшло не так..." і дзейнічаць далей!

ПРАВІЛА 2. з павагай ставіцца да бацькоў і прыслухоўвацца да іх меркавання, але не прымаць яго як 100% ісціну. дзейнічаць па сітуацыі, не забываючы на бацькоўскія парады.
гэта правіла ЗАЛАТОЕ!!!

ПРАВІЛА 3. перад кардынальнымі крокамі ў сваім жыцці - рыхтаваць бацькоў загадзя! каб у галаве ў іх заселі словы, напрыклад, "мне падабаюцца тату і калі-небудзь я зраблю ГЭТА..." і г.д. і калі я ГЭТА сапраўды раблю, шок, канешна нарываюся на шокавую рэакцыю "о Божа, дзіця, ну як ты магло..." але гэта хутка праходзіць., бо яны ведалі загадзя, што рана ці позна так і будзе!!! канешна, яшчэ добра падмацоўваць свае "папярэджанні", якімі-небудзь "станоўчымі" прыкладамі людзей, якіх яны ведаюць ці паважаюць і г.д., каб гэта былі не проста "ХАЧУ!!! і ўсё тут!"

ПРАВІЛА 4. разлічваць толькі на сябе. для бацькоў мы дзеці навечна, як кажа мой тата: "і ў свае 50 ты будзеш для мяне малой дачушкай..." каб бацькі нарэшце зразумелі, што вы дарослы чалавек - трэба паводзіць сябе з імі, як дарослы чалавек! не клянчыць грошы на забаўкі і гулі (а бацькі, я ведаю, гатовы апошняе аддаць, калі трэба), вучыцца жыць толькі на свае money і разлічваць толькі на сябе. разумець, што ты маеш пэўны ліміт і ад нечага вымушаны будзеш адмовіцца (калі так сапраўды бывае). самім адказваць за свае ўчынкі, а не прасіцца "на ручкі і цыцу" пры любой няўдачы.
а яшчэ лепш дапамаць бацькам, пачаць клапаціцца пра іх, каб яны бачылі ў вас апору.

важна яшчэ памятаць, што бацькі яны не вечныя і боль ад іх страты - не параўнаць ні з чым! таму ўжо трэба задумацца, праводзіць з імі больш часу, размаўляць, цікавіцца і дзяліцца!
і памятаць, што часам яны вырашаюць за нас, бо лічаць, што такім чынам абараняць ад неправільных крокаў і расчараванняў з вышыні сваіх гадоў і жыццёвага вопыту, тут галоўнае не паддавацца, але без крыку і гвалту, пустога ляманту і крыўдных слоў! мы жывём сваё жыццё і бацькі радуюцца нашым удачам і перажываюць за няўдачы!
гэта 100%!!!

так чакаеш з нецярпеннем выхадных, у панядзелак маешся, бо два свабодных дні пралятаюць імгненна, а ў пятніцу аж не церпіцца, чакаеш, калі на гадзініку будзе 17.00 і ты свабодны чалавек на цэлых два дні!!!
але ў мяне цяпер ёсць усе прычыны, каб люта ненавідзіць выхадныя. бо трэба сутыкацца з бацькамі.
трэба штосьці мяняць у сваім жыцці!!!

я зразумела, а цяпер яшчэ трэба задалбаць сабе ў галаву: не дзяліцца з бацькамі ніякімі планамі і не рассказваць ім чым хацела б я займацца!!! трэба рабіць і не траціцца на тлумачэнні. бо ўсё дарэмна і пасля мне ж больна!
неяк так атрымоўвалася, што хтосьці лепш за мяне малюе, хтосьці лепш піша, хтосьці лепш вучыцца, хтосьці...хтосьці...хтосьці... і мне ўвесь час даводзілася падымаць планку, брацца за тое, чаго мне зусім не хацелася! бо мае жаданні былі глупствам і пустамараннем, я ж пастрэднасць усяго толькі!
у свой час я дапусціла жудкую памылку, чаму тады я праявіла такую слабасць і пафігізм, і дазволіла ўпэўніць сябе, што лепш, чым ФІДК для мяне варыянту няма... мінскае размеркаванне і бла-бла-бла.
зараз хачу рабіць, тое што ХАЧУ Я! тое, што мне трэба!!!

а яшчэ трэба навучыцца стрымліваць слёзы і непрыкусываць вусны!